تبلیغات
سایت درباره امام خمینی (ره) - شعر بهاران از امام خمینی (ره)
عکس ها l بیانات l اشعار l کلیپ های امام خمینی (ره)

نگارش در تاریخ دوشنبه 10 بهمن 1390 توسط



خرید بک لینک



در توصیف بهاران و مدیح ابا صالح امام زمان(عج) و تخلّص به نام

آیت اللّه حاج شیخ عبدالكریم حائرى یزدى -  قدّس اللّه سرّه

 

مــــژده فـــــروردین ز نـــــــو، بنمود گیتى را مسخّر                  جیشش از مغرب زمین بگرفت تا مشرق، سراسر

رایتش افـــــــــراشت پرچم زین مُقَرنس چرخ اخضر                   گشت از فــــــرمان وى،  در خدمتش گردون مقرّر

بر جهان و هر چه انـــدر اوست یكسر حكمران شد                   قدرتش بگــــــــــــــــرفت از خطّ عرب تا مُلك ایران

از فـــــــراز تـــــــــوده آنـــــــــوِرسْ تا سر حدّ غازان                   هند و قفقاز و حبش، بلغـــار  و تركستان و سودان

هم، طــــراز دشت و كوهستان و هم، پهناى عمان                  دولتش از فــــــرّ و حشمت، تالــى ساسانیان شد

كــــــــــــرد لشكـــــــــر را ز ابـر تیره، اردویى منظّم                  داد هــــــــــــر یك را  ز صَرصَر،  بادیه پیمایى ادهم

بــــــــر ســـــــرانِ لشكر از خورشید نیّر،  داد پرچم                  رعــــــــــــد را فرمان حاضر باش دادى چون شه جم

بــــــــرق از بهــــــــر سلام عیــد نو آتشفشان شد                  چــــــون سرانِ لشكرى حاضر شدند از دور و نزدیك

هم امیـــــران سپــــــــه آماده شد از تـــــرك و تاجیك              داد از امـــــــر قضــــــــا بــــر رعد غُرّّان، حكم موزیك


زان سپس دادى بـر آن غژمان سپه، فــــــرمان شلیك               تـــــــــوده غبــــــــــرا ز شلیك یلان بمباردمان شد

از شلیك لشكـــــــرى بــــــر خاك تیره، خــــــون بریزد               قلبهــــــــا ســـــــوراخ و انـــــدر صفحه هامون بریزد

هم بـــه خـــاك تیـره از گُردان دو صد میلیــــــون بریزد               زَهـــــــــره قیصــــــر شكـــــــافد، قلب ناپلئون بریزد

لیك زیـــــن بمباردمان، عالـــــم بهشت جــاودان شد                روزگـــــــــار از نـــــــو جوان گردید و عالم گشت بُرنا

چــــرخْ پیــــــــروز و جهانْ بهروز و خــــوش اقبال دنیا                در طـــــــرب خورشید و مه در رقص و در عشرت ثریّا

بس كــــه اسبابِ طــــــرب، گردید از هـــــر سو مهیّا                پیــــــــــــــرِ فرتوتِ كهن از فرط عشرت، نوجوان شد

سر بــــه سر دوشیزگان بوستان چون نــــوعروسان                داشتــــــــــــــه فرصت غنیمت در غیاب بوستان‏بان

كـــــرده خلـــــوت با جوانهاى سحابى در گــــلستان                رفتـــــــــــه در یك پیرهن با یكدگر چون جان و جانان

مـــن گــــــزارش را نمى‏دانم دگر آنجا چــــــسان شد               لیــــــــــك دانم اینقدر گل چون عروسان باروَر گشت

نستـــــــرن آبستن آمــــــد سنبل تر پُر ثمـــــر گشت               آن عقیمـــــى را كه در دِى بخت رفت، اقبال برگشت

این زمان طفلش یكى دوشیزه و آن دیگر، پسر گشت              مـــــــــــــوسم عیشش بیامد، سوگواریّش كران شد

چنـــــد روزى رفت تـــــا ز ایـــــّام فصل نـــو بهــــارى                وقت زاییـــــــــدن بیامـــــــــــــَدْشان و روزِ طفل‏دارى

دست قــــدرت قـــــــابلــه گردید هر یك را بـــه یارى               زاد آن یك طفلكـــــــى مهپـــــاره وین سیمین عذارى

پــــــاك یزدان هر چه را تقدیر فرمود، آن‏چنـــان شد                دختــــر رَز انـــــــــدك اندك، شد مهى رخساره گلگون

غیـــــــــرت لیلى شد و هـــر كس ورا گردید مجنون                غمـــــــــــزه زد تا رفته رفته مى‏فروشش گشت مفتون

خـــــواستگـــــارى كرد و بردش از سراى مام بیرون                 از نِتــــــــــــاجش بــــــــاده گلرنگ روح افزاى جان شد

سیب سیــــــــم اندامْ فتّان گشت و شد دلدار عیّار                گشت پنهــان پشت شاخ، از بــــرگ محكم بست رخسار

تا كــــــه به روزى ورا دید و ز جان گشتش خریدار                بس كــــه رو بـــــــر آستـــــــانش سود، آن رنجــــور افگار

چهـــــره‏اش زرد و رخش پرگرد و حالش ناتوان شد                 جــــــــامـــــــــه گلنـــــــارگون پوشیده بر انــــدام نار است

گــــــوییا چـــــون من، گرفتار بتى  بـى‏اعتبار است                جــــــامـــــــــه‏اش از رنگ خونِ دل، چنین گلنـــــاروار است

یــــا كــــه چون فرهادِ خونین‏دل، قتیل راه یار است                پیـــــــرهن از خــــــــون اندامش، بسى گلنــــارسان شد

جـــــــانفزا بزمى طرب انگیز و خوش،  آراست بلبل               تـــــــا كــــــــه آیـــــــــــــــد در حباله عقد او گـــل بى‏تامل

تار صَلصَل زد، نوا طوطى و گرمِ رقص سنبل                  بس كـــــــــــــه روح افزا، طـــرب انگیز شد بـــزم طرب، گل

بـــــــــرخلاف شیوه معشوقگان تصنیف خوان شد                 نــــى اســــاس شـــــادى انـــــــدر تــــــوده غبرا مهیّاست

یــــــــا كه اندر بوستانهاى زمینى، عیش برپاست                خـــــــود در این نوروز انــــدر هشت جنّت، شور و غوغاست

قدسیان را نیز در لاهوت، جشنى شادى افزاست                چـــون كــــه این نـــــوروز بـــــــا میلاد مهدى تــــــوامان شد

مصدرِ هــــــر هشت گـــردون، مبدا هر هفت اختر                خـــــــــالق هـــــــــر شش جهت، نـــــــورِ دلِ هر پنج مصدر

والـــــى هــــر چـــار عنصر، حكمران هر سه دختر                پــــــــادشاه هـــــــر دو عالـــــــــم، حجّت یكتــــــــــاى اكبر

آنكــــه جـــــودش شهره نُه آسمان  بل لامكان شد              مصطفــــــــى سیرت، علــــى فر، فاطمه عصمت، حسن خو

هم حسین قــــدرت، على زهد و محمّد علم مَهرو               شـــــاه جعفـــــــــر فیض و كــــاظم حلم و هشتم قبله گیسو

هم تقــــى تقوا، نقى بخشایش و هم عسكرى مو              مهـــــدى قــــــــائم كــــــــــه در وى جمع، اوصاف شهان شد

پـــــادشاه عسكرى طلعت، تقى حشمت، نقى فر              بــــــــــوالحسن فــــــــــرمان و مـوســـــى قدرت و تقدیر جعفر

علم بـــــاقر، زهــــد سجــّاد و حسینى تاج و افسر              مجتبــــــى حلــــــــم و رضیّـــــــــه عفّت و صــــــولت چو حیدر

مصطفـــى اوصـــــاف و مـــجلاى خـداوند جهان شد             جلـــــــــــوه ذاتش بـــــــــه قـــــدرتْ تالـــــــــــىِ فیض مقدّس

فیض بـــى‏حـــــدّش به بخشش، ثانىِ مجلاى اقدس            نـــــــورش از كــــــن كــــــــــرد بر پا هشت گردون مقرنس

نطق من هر جا چو شمشیر است و در وصف شه، اخرس     لـــــــیك پـــــــــــاى عقـــــــل در وصف وى اندر گل نهان شد

دست تقــــــدیرش بــــه نیـــــــرو، جلوه عقل مجرّد             آینــــــــه انـــــــــــــوار داور، مظهـــــــر اوصـــــــــاف احمـــــد

حكـــــم و فــــــرمانش محكّم، امر و گفتارش مُسدّد             در خصایــــــــل ثــــــانــــــــى اِثنینِ ابـــــوالقاسم محمّد(ص)

آنكـــــه از یـــــزدان خـــدا بر جمله پیدا و نهان شد              روزگــــــــارش گــــــرچـــــــــه از پیشینیـــــــان بــودى موخّر

لیك از آدم بُــــدى فــــــــــــــرمانْش تا عیسى مقرّر              از فــــــــــراز تــــــــــوده غبـــــــرا تـــــــا گـــــــــــردون اخضر

وز طــــــــرازِ قبّــــــــه ناســـــــــوت تا لاهوت، یكسر              بنـــــــده فـــــرمـــــــانبـــــــرش گـــــردید و عبد آستان شد

پادشاها، كـــــــــــار اسلام است و اسلامى پریشان             در چنین عیــــــــدى كـــــــــه باید هر كسى باشد غزلخوان

بنگــــــرم از هـــــــــر طرف، هر بیدلى سر در گریبان              خســــــــروا، از جـــــــاى بــــــــــرخیز و مدد كن اهل ایمان

خــــــــاصه این آیت كه پشت و ملجا اسلامیان شد              راستــــــــى، این آیت اللّه گــــــر در این ســــــامان نبـــودى

كشتـــــى اسلام را، از مهـــــــــــر پشتیبان نبــودى              دشمنـــــــان را گـــــــر كــــــه تیغ حشمتش بر جان نبودى

اسمـــــــــى از اسلامیان و رسمى از ایمان نبودى               حَبّــــــــذا از یـــــــزد، كــــــزوى طالعْ این خورشید جان شد

جــــــاى دارد گـــــــــــر نهد رو، آسمان بر آستانش                لشكــــــر فتح و ظفـــــــر، گــــــــردد همـــــاره جانفشانش

نیـــــــــّرِ اعظــــــــــــم به خدمت آید و هم اخترانش              عبــــــــد درگــــــــــه بنـــــــــــده فرمان شود، نُه آسمانش

چــــــون كه بر كشتى اسلامى، یگانه پشتبان شد              حـــــــــوزه اسلام كـــــــــــز ظلم ستمكــــــــــاران زبون بود

پیكـــــــــرش بى‏روح و روح اقدسش از تن برون بود               روحش افســـــــرده ز ظلمِ ظلم‏انــــــــدیشان دون بـــــــــود

قلب پیغمبــــــــــــر، دلِ حیدر ز مظلومیش خون بود               از عطــــــایش، بــــــــاز ســـــــــــوى پیكرش روحْ روان شد

ابــــــر فیضش بر سر اسلامیان، گوهر فشان است               بـــــــــادِ عــــــــدلش از فـــــــراز شرق تا مغرب وزان است

دادِ علــــمش شهــره دستان، شهود داستان است               حجّت كبــــــــرى ز بعــــــد حضرت صـــــــاحب زمان است

آنكـــــه از جـــودش زمین ساكن، گرایان آسمان شد              تا ولایت بـــــر ولـــــــىّ عصر (عج) مــــــى بـــــــاشد مقرّر

تــــا نبـــــــوّت را محمّد (ص)، تا خلافت راست حیدر              تـــــــا كـــــــه شعر هندى است از شهد، چون قند مكرّر

پــــــوستْ زندان، رگْ سنان و مژّهْ پیكان، موىْ نشتر             بـــــــــاد، آن كس را كـــــــه خصم جاه تو از انس و جان شد

 





طبقه بندی: شعر های امام خمینی (ره)، 
برچسب ها: شعر مسمط، شعر امام خمینی، شعر بهاران، اشعار امام خمینی،

 
 
 

 
.: You Are Guset Of KhomeiniBlog :.
KhomeiniBlog
سرور مجازی
تور اروپا
لوازم جانبی موبایل
ماکت سازی