تبلیغات
سایت درباره امام خمینی (ره)
عکس ها l بیانات l اشعار l کلیپ های امام خمینی (ره)

نگارش در تاریخ دوشنبه 10 بهمن 1390 توسط

در توصیف بهاران و مدیح ابا صالح امام زمان(عج) و تخلّص به نام

آیت اللّه حاج شیخ عبدالكریم حائرى یزدى -  قدّس اللّه سرّه

 

مــــژده فـــــروردین ز نـــــــو، بنمود گیتى را مسخّر                  جیشش از مغرب زمین بگرفت تا مشرق، سراسر

رایتش افـــــــــراشت پرچم زین مُقَرنس چرخ اخضر                   گشت از فــــــرمان وى،  در خدمتش گردون مقرّر

بر جهان و هر چه انـــدر اوست یكسر حكمران شد                   قدرتش بگــــــــــــــــرفت از خطّ عرب تا مُلك ایران

از فـــــــراز تـــــــــوده آنـــــــــوِرسْ تا سر حدّ غازان                   هند و قفقاز و حبش، بلغـــار  و تركستان و سودان

هم، طــــراز دشت و كوهستان و هم، پهناى عمان                  دولتش از فــــــرّ و حشمت، تالــى ساسانیان شد

كــــــــــــرد لشكـــــــــر را ز ابـر تیره، اردویى منظّم                  داد هــــــــــــر یك را  ز صَرصَر،  بادیه پیمایى ادهم

بــــــــر ســـــــرانِ لشكر از خورشید نیّر،  داد پرچم                  رعــــــــــــد را فرمان حاضر باش دادى چون شه جم

بــــــــرق از بهــــــــر سلام عیــد نو آتشفشان شد                  چــــــون سرانِ لشكرى حاضر شدند از دور و نزدیك

هم امیـــــران سپــــــــه آماده شد از تـــــرك و تاجیك              داد از امـــــــر قضــــــــا بــــر رعد غُرّّان، حكم موزیك


ادامه مطلب

طبقه بندی: شعر های امام خمینی (ره)، 
برچسب ها: شعر مسمط، شعر امام خمینی، شعر بهاران، اشعار امام خمینی،


نگارش در تاریخ دوشنبه 10 بهمن 1390 توسط

حدیث دل

 

بـــــــر ســــــر كوى تو اى مى زده، دیوانه شدم         عقل را رانـــــدم و وابستــــه میخانه شدم

دور آن شمــــع دل افـــــــــــــروز چو پروانه شدم         بـــــه هــواى شكن گیسوى تو شانه شدم

درد دل را بــــــه كـــــــــــه گویم كه دوایى بدهد          مــن كـــــــه درویشم، میخانه بود منزل من

دوستــــــــىّ رُخش آمیختـــــــه انــــــدر گِل من          از همـــه مُلك جهان، میكده شد حاصل من

حــــــق ســــــــرافكنــــده شود در قِبَل باطل من         كــــاش میخــانه به این تشنه صفایى بدهد

مـــــــــژده اى ســـــــــاكن بتخانه كه پیروز تویى          یـــــارِ آتشكــــــده مستِ جهـــــانسوز تویى

خـــــــــادم صـــــــــــومعه فتنــــــــه برافروز تویى          واقفِ ســـــــرّ صنمخـــــــانه مـــــرموز تویى

شــــــــاید آن شــــــاه، نــــوایى به گدایى بدهد           ســـــ و سرّى است مرا با صنم باده فروش

گفت و گویــــى است كه نایش برسد بر دل گوش         پیــــر صاحبدل ما گفت: ازین رمز، خموش !

هـــــــر دو عالــــــم نكشد بـــــــ-ار امانت بر دوش          دست‏تقــــــدیر بـــــه میخواره نوایى بدهد

اى گـــل بـــــــــاغ وفـــــــــــــا، درد مرا درمان كن          جـــــرعــــــــه اى ریز و مرا بنده نافرمان كن

راز میخوارگــــــــى‏ام از همــــــــــه كس پنهان كن         گــــــوشه چشم به حال من بى‏سامان كن

باشد آن شــــــــاهد دلــــــــــــــدار سرایى بدهد           یــــــادگارى كه در آن منزل درویشان است

درد عشــــــــــــــــّاق قلندر به همین درمان است          طـــــــایر قدس بر این منزلِ دل، دربان است

حضرت روحِ قُدُس منتظــــــر فــــــرمــــــــان است           تــــا كـــــه درویش خـــــرابات صلایى بدهد

پـــــــرده بــــــــــرداشت ز اســــرار ازل، پیـــر مغان          بــــــاز شد در بـــــــرِ رندان، گره فاشِ نهان

راز هستــــــى بگشــــــود از كـــــــــــرم درویشان          غــــــم فـــــــــــرو ریخت ز دامان بلند ایشان

دوست شــــــاید كـــــــــــه به دریوزه ردایى بدهد           ســــــاغر از دست من افتاد،  دوایى برسان

راه پیـــــدا نكنــــــم، راهنمــــــایى بــــــرســـــان             گــــــــر وفایـــــى نبود در تو، جفایى برسان

از مــــــن غمــــــــزده بـــــ-ر پیر، ندایـــى برسان             كــــه به ایــن مى زده در میكده جایى بدهد




طبقه بندی: شعر های امام خمینی (ره)، 
برچسب ها: شعر مسمط، شعر امام خمینی، اشعار امام،


نگارش در تاریخ شنبه 29 خرداد 1389 توسط
 
 
 
( کل صفحات : 8 )    1   2   3   4   5   6   7   ...